DEREK WALCOTT (1992)

1991 | Biografia | Strona główna | 1993

       Derek Walcott urodził się w 1930 r. w rodzinie europejsko-afrykańskiej (jego dwie prababki były niewolnicami), należącej do anglojęzycznej mniejszości na wyspie St. Lucia na Karaibach - najpierw francuskiej, a potem brytyjskiej kolonii. Tam ukończył szkołę oraz debiutował w 1948 r. zbiorem "25 wierszy", który wydał własnym sumptem za 200 dolarów podarowanych przez matkę. W latach 1950-54 studiował na University College of the West lndies w Mona na Jamajce. Później uczył w różnych szkołach średnich na wielu wyspach Morza Karaibskiego: St. Lucii, Grenadzie, Jamajce. Od 1956 do 1979 r. prowadził na Trynidadzie warsztaty teatralne; pisał również sztuki dramatyczne, z których najbardziej znane to "Odyseja" oraz "Ostatni karnawał", ale nie przyniosły mu takiego uznania i popularności, jak wiersze. Ich pierwsze wybory w Anglii i Stanach Zjednoczonych ukazywały się w latach 60. Twórczość poetycka Walcotta to synteza elementów anglo-amerykańskich i europejskich z karaibskimi, nie tylko w stylistyce, gdzie autor łączy wpływy Whitmana, Nerudy czy Saint-John Perse'a, lecz również w treści, gdzie "zdanie Mandelsztama krąży (...) wśród ugorów Oklahomy", a zagłada Indian podczas konkwisty porównywana jest do holocaustu Żydów w Europie.

       Od począku lat 80. Walcott jest wykładowcą na amerykańskich uniwersytetach, m.in. Columbia, Boston University czy Harvard. W 1982 r. zawarł trzeci związek małżeński - z Norline Metivier (z dwóch poprzednich ma trójkę dzieci). Mieszka na Tobago, w USA i w Anglii. Najsłynniejszym utworem Walcotta jest wydany w 1990 r. ogromny, bo aż 325-stronicowy poemat, napisany w całości tercyną pt. "Omeros", który przyniósł autorowi miano odnowiciela gatunku epickiego. Ten monumentalny epos, wzorowany na antycznej "Odysei", opowiada o wędrówce dwóch karaibskich rybaków do mitycznej krainy ich przodków - Afryki. Łącząc starożytną tradycję z wielokulturowym folklorem Indii Zachodnich, tworzy jednocześnie własną mitologię karaibską. Po opublikowaniu "Omerosa" Walcott nazwany został "Homerem Karaibów".

       W 1988 r. wyróżniony został najwyższą nagrodą jaką otrzymać może poeta z krajów należących do Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, mianowicie Złotym Medalem Królowej za poezję, choć - jak zauważył krytyk londyńskiego "Timesa" - Walcott "w Wielkiej Brytanii nigdy nie był zaliczany do wiodących poetów i dramaturgów". Nic więc dziwnego, że kiedy w 1992 r. uhonorowany został literacką Nagrodą Nobla, zareagował ze zdziwieniem: "Dlaczego ja?", później zaś dodał: "Najważniejsze jest to, że literatura Indii Zachodnich zyskała międzynarodowe uznanie". Zdaniem wielu obserwatorów była to rzeczywiście bardziej nagroda dla tego regionu geograficznego niż dla konkretnego twórcy. W 1992 r. obchodzono bowiem 500. rocznicę odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba.

Do góry